Soundarya Lahari

तॆलुगु
स्तोत्रनिधि
देवी स्तोत्रालु
श्री ललिता स्तोत्रालु
गमनिक
: ई स्तोत्रमु (श्लोकालु मात्रमे) “
श्री ललिता स्तोत्रनिधि
” पारायण ग्रंथमुलो कूडा उन्नदि.
शिवः शक्त्या युक्तो यदि भवति शक्तः प्रभवितुं
न चेदेवं देवो न खलु कुशलः स्पंदितुमपि |
अतस्त्वामाराध्यां हरिहरविरिंचादिभिरपि
प्रणंतुं स्तोतुं वा कथमकृतपुण्यः प्रभवति ||

विरिंचिः संचिन्वन्विरचयति लोकानविकलम् |
वहत्येनं शौरिः कथमपि सहस्रेण शिरसां
हरः संक्षुद्यैनं भजति भसितोद्धूलनविधिम् ||

जडानां चैतन्यस्तबकमकरंदस्रुतिझरी |
दरिद्राणां चिंतामणिगुणनिका जन्मजलधौ
निमग्नानां दंष्ट्रा मुररिपुवराहस्य भवती ||

शरण्ये लोकानां तव हि चरणावेव निपुणौ ||

पुरा नारी भूत्वा पुररिपुमपि क्षोभमनयत् |
स्मरोऽपि त्वां नत्वा रतिनयनलेह्येन वपुषा
मुनीनामप्यंतः प्रभवति हि मोहाय महताम् ||

वसंतः सामंतो मलयमरुदायोधनरथः |
तथाप्येकः सर्वं हिमगिरिसुते कामपि कृपा-
क्वणत्कांचीदामा करिकलभकुंभस्तननता
परिक्षीणा मध्ये परिणतशरच्चंद्रवदना |
धनुर्बाणान्पाशं सृणिमपि दधाना करतलैः
पुरस्तादास्तां नः पुरमथितुराहोपुरुषिका ||

मणिद्वीपे नीपोपवनवति चिंतामणिगृहे |
शिवाकारे मंचे परमशिवपर्यंकनिलयां
भजंति त्वां धन्याः कतिचन चिदानंदलहरीम् ||

स्थितं स्वाधिष्ठाने हृदि मरुतमाकाशमुपरि |
मनोऽपि भ्रूमध्ये सकलमपि भित्त्वा कुलपथं
सहस्रारे पद्मे सह रहसि पत्या विहरसे ||

प्रपंचं सिंचंती पुनरपि रसाम्नायमहसः |
अवाप्य स्वां भूमिं भुजगनिभमध्युष्टवलयं
स्वमात्मानं कृत्वा स्वपिषि कुलकुंडे कुहरिणि ||

प्रभिन्नाभिः शंभोर्नवभिरपि मूलप्रकृतिभिः |
चतुश्चत्वारिंशद्वसुदलकलाश्रत्रिवलय-
त्वदीयं सौंदर्यं तुहिनगिरिकन्ये तुलयितुं
कवींद्राः कल्पंते कथमपि विरिंचिप्रभृतयः |
यदालोकौत्सुक्यादमरललना यांति मनसा
तपोभिर्दुष्प्रापामपि गिरिशसायुज्यपदवीम् ||

तवापांगालोके पतितमनुधावंति शतशः |
गलद्वेणीबंधाः कुचकलशविस्रस्तसिचया
हठात्त्रुट्यत्कांच्यो विगलितदुकूला युवतयः ||

हुताशे द्वाषष्टिश्चतुरधिकपंचाशदनिले |
दिवि द्विःषट्त्रिंशन्मनसि च चतुःषष्टिरिति ये
मयूखास्तेषामप्युपरि तव पादांबुजयुगम् ||

वरत्रासत्राणस्फटिकघटिकापुस्तककराम् |
सकृन्न त्वा नत्वा कथमिव सतां संनिदधते
मधुक्षीरद्राक्षामधुरिमधुरीणाः फणितयः ||

भजंते ये संतः कतिचिदरुणामेव भवतीम् |
विरिंचिप्रेयस्यास्तरुणतरशृंगारलहरी-
सवित्रीभिर्वाचां शशिमणिशिलाभंगरुचिभि-
स कर्ता काव्यानां भवति महतां भंगिरुचिभि-
तनुच्छायाभिस्ते तरुणतरणिश्रीसरणिभि-
भवंत्यस्य त्रस्यद्वनहरिणशालीननयनाः
सहोर्वश्या वश्याः कति कति न गीर्वाणगणिकाः ||

हरार्धं ध्यायेद्यो हरमहिषि ते मन्मथकलाम् |
स सद्यः संक्षोभं नयति वनिता इत्यतिलघु
त्रिलोकीमप्याशु भ्रमयति रवींदुस्तनयुगाम् ||

हृदि त्वामाधत्ते हिमकरशिलामूर्तिमिव यः |
स सर्पाणां दर्पं शमयति शकुंताधिप इव
ज्वरप्लुष्टान् दृष्ट्या सुखयति सुधाधारसिरया ||

निषण्णां षण्णामप्युपरि कमलानां तव कलाम् |
महापद्माटव्यां मृदितमलमायेन मनसा
महांतः पश्यंतो दधति परमाह्लादलहरीम् ||

मुकुंदब्रह्मेंद्रस्फुटमकुटनीराजितपदाम् ||

शरीरार्धं शंभोरपरमपि शंके हृतमभूत् |
यदेतत्त्वद्रूपं सकलमरुणाभं त्रिनयनं
कुचाभ्यामानम्रं कुटिलशशिचूडालमकुटम् ||

तिरस्कुर्वन्नेतत्स्वमपि वपुरीशस्तिरयति |
सदापूर्वः सर्वं तदिदमनुगृह्णाति च शिव-
त्रयाणां देवानां त्रिगुणजनितानां तव शिवे
भवेत्पूजा पूजा तव चरणयोर्या विरचिता |
तथाहि त्वत्पादोद्वहनमणिपीठस्य निकटे
स्थिता ह्येते शश्वन्मुकुलितकरोत्तंसमकुटाः ||

विनाशं कीनाशो भजति धनदो याति निधनम् |
वितंद्री माहेंद्री विततिरपि संमीलितदृशा
महासंहारेऽस्मिन्विहरति सति त्वत्पतिरसौ ||

गतिः प्रादक्षिण्यक्रमणमशनाद्याहुतिविधिः |
प्रणामः संवेशः सुखमखिलमात्मार्पणदृशा
सपर्यापर्यायस्तव भवतु यन्मे विलसितम् ||

विपद्यंते विश्वे विधिशतमखाद्या दिविषदः |
करालं यत्क्ष्वेलं कबलितवतः कालकलना
न शंभोस्तन्मूलं तव जननि ताटंकमहिमा ||

कठोरे कोटीरे स्खलसि जहि जंभारिमकुटम् |
प्रणम्रेष्वेतेषु प्रसभमुपयातस्य भवनं
भवस्याभ्युत्थाने तव परिजनोक्तिर्विजयते ||

निषेव्ये नित्ये त्वामहमिति सदा भावयति यः |
किमाश्चर्यं तस्य त्रिनयनसमृद्धिं तृणयतो
महासंवर्ताग्निर्विरचयति नीराजनविधिम् ||

स्थितस्तत्तत्सिद्धिप्रसवपरतंत्रैः पशुपतिः |
पुनस्त्वन्निर्बंधादखिलपुरुषार्थैकघटना-
शिवः शक्तिः कामः क्षितिरथ रविः शीतकिरणः
स्मरो हंसः शक्रस्तदनु च परामारहरयः |
अमी हृल्लेखाभिस्तिसृभिरवसानेषु घटिता
भजंते वर्णास्ते तव जननि नामावयवताम् ||

शिवाग्नौ जुह्वंतः सुरभिघृतधाराहुतिशतैः ||

तवात्मानं मन्ये भगवति नवात्मानमनघम् |
अतः शेषः शेषीत्ययमुभयसाधारणतया
स्थितः संबंधो वां समरसपरानंदपरयोः ||

त्वमापस्त्वं भूमिस्त्वयि परिणतायां न हि परम् |
त्वमेव स्वात्मानं परिणमयितुं विश्ववपुषा
चिदानंदाकारं शिवयुवति भावेन बिभृषे ||

परं शंभुं वंदे परिमिलितपार्श्वं परचिता |
यमाराध्यन्भक्त्या रविशशिशुचीनामविषये
निरालोकेऽलोके निवसति हि भालोकभुवने ||

शिवं सेवे देवीमपि शिवसमानव्यवसिताम् |
ययोः कांत्या यांत्याः शशिकिरणसारूप्यसरणे-
समुन्मीलत्संवित्कमलमकरंदैकरसिकं
भजे हंसद्वंद्वं किमपि महतां मानसचरम् |
यदालापादष्टादशगुणितविद्यापरिणति-
तव स्वाधिष्ठाने हुतवहमधिष्ठाय निरतं
तमीडे संवर्तं जननि महतीं तां च समयाम् |
यदालोके लोकान्दहति महति क्रोधकलिते
दयार्द्रा या दृष्टिः शिशिरमुपचारं रचयति ||

स्फुरन्नानारत्नाभरणपरिणद्धेंद्रधनुषम् |
तव श्यामं मेघं कमपि मणिपूरैकशरणं
निषेवे वर्षंतं हरमिहिरतप्तं त्रिभुवनम् ||

नवात्मानं मन्ये नवरसमहातांडवनटम् |
उभाभ्यामेताभ्यामुदयविधिमुद्दिश्य दयया
सनाथाभ्यां जज्ञे जनकजननीमज्जगदिदम् ||

किरीटं ते हैमं हिमगिरिसुते कीर्तयति यः |
स नीडेयच्छायाच्छुरणशबलं चंद्रशकलं
धनुः शौनासीरं किमिति न निबध्नाति धिषणाम् ||

घनस्निग्धश्लक्ष्णं चिकुरनिकुरुंबं तव शिवे |
यदीयं सौरभ्यं सहजमुपलब्धुं सुमनसो
वसंत्यस्मिन्मन्ये वलमथनवाटीविटपिनाम् ||

परीतं ते वक्त्रं परिहसति पंकेरुहरुचिम् |
दरस्मेरे यस्मिन्दशनरुचिकिंजल्करुचिरे
सुगंधौ माद्यंति स्मरदहनचक्षुर्मधुलिहः ||

सुधालेपस्यूतिः परिणमति राकाहिमकरः ||

त्वदीये नेत्राभ्यां मधुकररुचिभ्यां धृतगुणम् |
धनुर्मन्ये सव्येतरकरगृहीतं रतिपतेः
प्रकोष्ठे मुष्टौ च स्थगयति निगूढांतरमुमे ||

त्रियामां वामं ते सृजति रजनीनायकतया |
तृतीया ते दृष्टिर्दरदलितहेमांबुजरुचिः
समाधत्ते संध्यां दिवसनिशयोरंतरचरीम् ||

कृपाधाराधारा किमपि मधुराभोगवतिका |
अवंती दृष्टिस्ते बहुनगरविस्तारविजया
ध्रुवं तत्तन्नामव्यवहरणयोग्या विजयते ||

कटाक्षव्याक्षेपभ्रमरकलभौ कर्णयुगलम् |
अमुंचंतौ दृष्ट्वा तव नवरसास्वादतरला-
शिवे शृंगारार्द्रा तदितरजने कुत्सनपरा
सरोषा गंगायां गिरिशचरिते विस्मयवती |
हराहिभ्यो भीता सरसिरुहसौभाग्यजननी
सखीषु स्मेरा ते मयि जननि दृष्टिः सकरुणा ||

पुरां भेत्तुश्चित्तप्रशमरसविद्रावणफले |
इमे नेत्रे गोत्राधरपतिकुलोत्तंसकलिके
तवाकर्णाकृष्टस्मरशरविलासं कलयतः ||

विभाति त्वन्नेत्रत्रितयमिदमीशानदयिते |
पुनः स्रष्टुं देवान्द्रुहिणहरिरुद्रानुपरता-
पवित्रीकर्तुं नः पशुपतिपराधीनहृदये
दयामित्रैर्नेत्रैररुणधवलश्यामरुचिभिः |
नदः शोणो गंगा तपनतनयेति ध्रुवममुं
त्रयाणां तीर्थानामुपनयसि संभेदमनघम् ||

तवेत्याहुः संतो धरणिधरराजन्यतनये |
त्वदुन्मेषाज्जातं जगदिदमशेषं प्रलयतः
परित्रातुं शंके परिहृतनिमेषास्तव दृशः ||

निलीयंते तोये नियतमनिमेषाः शफरिकाः |
इयं च श्रीर्बद्धच्छदपुटकवाटं कुवलयं
जहाति प्रत्यूषे निशि च विघटय्य प्रविशति ||

दवीयांसं दीनं स्नपय कृपया मामपि शिवे |
अनेनायं धन्यो भवति न च ते हानिरियता
वने वा हर्म्ये वा समकरनिपातो हिमकरः ||

न केषामाधत्ते कुसुमशरकोदंडकुतुकम् |
तिरश्चीनो यत्र श्रवणपथमुल्लंघ्य विलस-
स्फुरद्गंडाभोगप्रतिफलितताटंकयुगलं
चतुश्चक्रं मन्ये तव मुखमिदं मन्मथरथम् | [सुख]

महावीरो मारः प्रमथपतये सज्जितवते ||

पिबंत्याः शर्वाणि श्रवणचुलुकाभ्यामविरलम् |
चमत्कारश्लाघाचलितशिरसः कुंडलगणो
झणत्कारैस्तारैः प्रतिवचनमाचष्ट इव ते ||

त्वदीयो नेदीयः फलतु फलमस्माकमुचितम् |
वहत्यंतर्मुक्ताः शिशिरकरनिश्वासगलितं
समृद्ध्या यत्तासां बहिरपि च मुक्तामणिधरः ||

प्रवक्ष्ये सादृश्यं जनयतु फलं विद्रुमलता |
न बिंबं तद्बिंबप्रतिफलनरागादरुणितं
तुलामध्यारोढुं कथमिव विलज्जेत कलया ||

चकोराणामासीदतिरसतया चंचुजडिमा |
अतस्ते शीतांशोरमृतलहरीमम्लरुचयः
पिबंति स्वच्छंदं निशि निशि भृशं कांजिकधिया ||

जपापुष्पच्छाया तव जननि जिह्वा जयति सा |
यदग्रासीनायाः स्फटिकदृषदच्छच्छविमयी
सरस्वत्या मूर्तिः परिणमति माणिक्यवपुषा ||

विलीयंते मातस्तव वदनतांबूलकबलाः ||

निजां वीणां वाणी निचुलयति चोलेन निभृतम् ||

गिरीशेनोदस्तं मुहुरधरपानाकुलतया |
करग्राह्यं शंभोर्मुखमुकुरवृंतं गिरिसुते
कथंकारं ब्रूमस्तव चिबुकमौपम्यरहितम् ||

तव ग्रीवा धत्ते मुखकमलनालश्रियमियम् |
स्वतः श्वेता कालागुरुबहुलजंबालमलिना
मृणालीलालित्यं वहति यदधो हारलतिका ||

विवाहव्यानद्धप्रगुणगुणसंख्याप्रतिभुवः |
विराजंते नानाविधमधुररागाकरभुवां
त्रयाणां ग्रामाणां स्थितिनियमसीमान इव ते ||

चतुर्भिः सौंदर्यं सरसिजभवः स्तौति वदनैः |
नखेभ्यः संत्रस्यन्प्रथममथनादंधकरिपो-
नखानामुद्योतैर्नवनलिनरागं विहसतां
कराणां ते कांतिं कथय कथयामः कथमुमे |
कयाचिद्वा साम्यं भजतु कलया हंत कमलं
यदि क्रीडल्लक्ष्मीचरणतललाक्षारसचणम् ||

तवेदं नः खेदं हरतु सततं प्रस्नुतमुखम् |
यदालोक्याशंकाकुलितहृदयो हासजनकः
स्वकुंभौ हेरंबः परिमृशति हस्तेन झडिति ||

न संदेहस्पंदो नगपतिपताके मनसि नः |
पिबंतौ तौ यस्मादविदितवधूसंगरसिकौ
कुमारावद्यापि द्विरदवदनक्रौंचदलनौ ||

समारब्धां मुक्तामणिभिरमलां हारलतिकाम् |
कुचाभोगो बिंबाधररुचिभिरंतः शबलितां
प्रतापव्यामिश्रां पुरदमयितुः कीर्तिमिव ते ||

पयःपारावारः परिवहति सारस्वतमिव |
दयावत्या दत्तं द्रविडशिशुरास्वाद्य तव य-
हरक्रोधज्वालावलिभिरवलीढेन वपुषा
गभीरे ते नाभीसरसि कृतसंगो मनसिजः |
समुत्तस्थौ तस्मादचलतनये धूमलतिका
जनस्तां जानीते तव जननि रोमावलिरिति ||

कृशे मध्ये किंचिज्जननि तव यद्भाति सुधियाम् |
विमर्दादन्योन्यं कुचकलशयोरंतरगतं
तनूभूतं व्योम प्रविशदिव नाभिं कुहरिणीम् ||

बिलद्वारं सिद्धेर्गिरिशनयनानां विजयते ||

नमन्मूर्तेर्नारीतिलक शनकैस्त्रुट्यत इव |
चिरं ते मध्यस्य त्रुटिततटिनीतीरतरुणा
समावस्थास्थेम्नो भवतु कुशलं शैलतनये ||

कषंतौ दोर्मूले कनककलशाभौ कलयता |
तव त्रातुं भंगादलमिति वलग्नं तनुभुवा
त्रिधा नद्धं देवि त्रिवलि लवलीवल्लिभिरिव ||

नितंबप्राग्भारः स्थगयति लघुत्वं नयति च ||

विधिज्ञ्ये जानुभ्यां विबुधकरिकुंभद्वयमसि ||

निषंगौ जंघे ते विषमविशिखो बाढमकृत |
यदग्रे दृश्यंते दशशरफलाः पादयुगली-
श्रुतीनां मूर्धानो दधति तव यौ शेखरतया
ममाप्येतौ मातः शिरसि दयया धेहि चरणौ |
ययोः पाद्यं पाथः पशुपतिजटाजूटतटिनी
ययोर्लाक्षालक्ष्मीररुणहरिचूडामणिरुचिः ||

पशूनामीशानः प्रमदवनकंकेलितरवे ||

ललाटे भर्तारं चरणकमले ताडयति ते |
चिरादंतःशल्यं दहनकृतमुन्मूलितवता
तुलाकोटिक्वाणैः किलिकिलितमीशानरिपुणा ||

निशायां निद्राणं निशि चरमभागे च विशदौ |
वरं लक्ष्मीपात्रं श्रियमतिसृजंतौ समयिनां
सरोजं त्वत्पादौ जननि जयतश्चित्रमिह किम् ||

कथं नीतं सद्भिः कठिनकमठीकर्परतुलाम् |
कथं वा बाहुभ्यामुपयमनकाले पुरभिदा
यदादाय न्यस्तं दृषदि दयमानेन मनसा ||

दरिद्रेभ्यो भद्रां श्रियमनिशमह्नाय ददतौ ||

निमज्जन्मज्जीवः करणचरणः षट्चरणताम् ||

स्खलंतस्ते खेलं भवनकलहंसा न जहति |
अतस्तेषां शिक्षां सुभगमणिमंजीररणित-
गतास्ते मंचत्वं द्रुहिणहरिरुद्रेश्वरभृतः
शिवः स्वच्छच्छायाघटितकपटप्रच्छदपटः |
त्वदीयानां भासां प्रतिफलनरागारुणतया
शरीरी शृंगारो रस इव दृशां दोग्धि कुतुकम् ||

शिरीषाभा चित्ते दृषदुपलशोभा कुचतटे |
भृशं तन्वी मध्ये पृथुरुरसिजारोहविषये
जगत्त्रातुं शंभोर्जयति करुणा काचिदरुणा ||

कलाभिः कर्पूरैर्मरकतकरंडं निबिडितम् |
अतस्त्वद्भोगेन प्रतिदिनमिदं रिक्तकुहरं
विधिर्भूयो भूयो निबिडयति नूनं तव कृते ||

सपर्यामर्यादा तरलकरणानामसुलभा |
तथा ह्येते नीताः शतमखमुखाः सिद्धिमतुलां
तव द्वारोपांतस्थितिभिरणिमाद्याभिरमराः ||

श्रियो देव्याः को वा न भवति पतिः कैरपि धनैः |
महादेवं हित्वा तव सति सतीनामचरमे
कुचाभ्यामासंगः कुरवकतरोरप्यसुलभः ||

हरेः पत्नीं पद्मां हरसहचरीमद्रितनयाम् |
तुरीया कापि त्वं दुरधिगमनिःसीममहिमा
महामाया विश्वं भ्रमयसि परब्रह्ममहिषि ||

पिबेयं विद्यार्थी तव चरणनिर्णेजनजलम् |
प्रकृत्या मूकानामपि च कविताकारणतया
कदा धत्ते वाणीमुखकमलतांबूलरसताम् ||

रतेः पातिव्रत्यं शिथिलयति रम्येण वपुषा |
चिरं जीवन्नेव क्षपितपशुपाशव्यतिकरः
परानंदाभिख्यं रसयति रसं त्वद्भजनवान् ||

सुधासूतेश्चंद्रोपलजललवैरर्घ्यरचना |
स्वकीयैरंभोभिः सलिलनिधिसौहित्यकरणं
त्वदीयाभिर्वाग्भिस्तव जननि वाचां स्तुतिरियम् ||

इति श्रीमत्परमहंसपरिव्राजकाचार्यस्य श्रीगोविंदभगवत्पूज्यपादशिष्यस्य श्रीमच्छंकरभगवतः कृतौ सौंदर्यलहरी |
गमनिक
: पैन इव्वबडिन स्तोत्रमु (श्लोकालु मात्रमे), ई पुस्तकमुलो कूडा उन्नदि.
श्री ललिता स्तोत्रनिधि
(नित्य पारायण ग्रंथमु)
मरिन्नि
श्री ललिता स्तोत्रालु
चूडंडि. मरिन्नि
देवी स्तोत्रालु
चूडंडि.
मा प्रचुरण:
श्री बगळामुखी स्तोत्रनिधि (तात्पर्य सहितं)
प्रिंटिंगु पूर्ति अयि कॊनुगोलुकु सिद्धंगा उंदि.
स्तोत्रनिधि (तॆलुगु) वाट्साप् छानल् :
मा तॆलुगु वाट्साप् छानल् नि फालो चेयडानिकि
इक्कड क्लिक् चेयंडि
"तॆलुगु"
विप्रुलकु, द्विजुलकु विज्ञप्ति :
मंत्र अनुष्ठानं लेक नेटि कालंलो धर्माचरण क्षीणिस्तू उन्नदि. दयचेसि मीकु उपदेशं उन्न मंत्रं कनीसं लक्ष जपं चेयंडि. मीकु अतिदग्गरलो उन्न देवालयानिकि प्रतिरोजू वॆळ्ळि अक्कडि देवत मंत्रान्नि कनीसं 108 जपंचेसि, आ देवत बलान्नि वृद्धि चेयंडि. देवत अनुग्रहं उंटेने आ प्रांतंलो धर्मं वर्धिल्लुतुंदि.
तॆलुगु